Non sei o que se me pasou pola cabeza para facelo, pero o caso é que
pensei que non tiña mellor opción e prendín a tele. Nun xornal é máis doado avanzar ata os deportes ou buscar os artigos dos poucos escritores que che interesan sen caer nas trampas falsas do corazón que eles chaman crónica política: un ollo ós titulares abonda. Pero estaba só na casa raramente silenciosa, un pouco amoucado, un pouco postparto, e ademáis estrañándote logo do dóce non tan ben argumentado, ou será cousa deste tempo tan cambiante ou dese arrecendo teu que non marcharía do nariz nin aínda que levase semanas sen verte, ou será que é verdade que non entendo nada, eu que sei, o conto é que deixei caer o cú no sofá con todo o peso do corpo enriba, merda, e notei no medio das cachas o mando a distancia da televisión. Collino e premín o botón verde sen antes prender o reproductor de deuvedés ou o disco duro; quero atribuír a imprudencia ó desexo de probar se seguía funcionando, pero a verdade é que
pensei, insisto, pouco ou nada: foi unha trampa da rutina, unha poza na intelixencia, se cadra teño algo peor aí dentro...
Alí estaban os candidatos nun falso debate: hai que recoñecer que a posta en escena do teatriño está ben pensada; con ese presuposto eu dirixiría un espectáculo con máis actores, pero así o discurso, supoño, faceríase fondo de máis, variado de máis e non chegaría a todo o mundo; ¿será que os que nos toman por parvos fano porque acaban conseguindo que o sexamos? E cos cartos que tiran en márketing calquera facía da cultura do país próspero negocio, pero hai que recoñecer que en principio a proposta dramática pode ser interesante, pura teoría teatral, as primeiras liñas de "O Espazo Vacío" de Peter Brook diante dun. Falaban serios, mirábanse ós ollos como nun enfrontamento dos que gravaban hai tempo no deserto de Almería -se cadra como boxeadores, porque tiñan árbitro -e mesmo podería dicirse que tanto o cura barbudo como o xesuíta alto tiñan mellor xeito de falar que os máis dos representantes dos mesmos partidos que un pode escoitar sen querer de cando en vez no telexornal que alimenta a sesta. E deixaban ben claro de onde saíran, das lonxanas montañas e do mesmísimo centro, así que, retóricamente, o asunto era revelador. Pero non sei cantos segundos fixeron falta para que todo se confundise aquí dentro, na cabezola, e pronto relacionei os reproches mutuos, continuos, con esoutras
tertulias nas que manda o desprecio polo que está enfronte ou, mellor aínda, polo que está lonxe, nun vídeo roubado polos dixomedíxomes profesionais da imaxe ou da palabra. Escoitei pouco máis, abondo para certificar que todo o tratado alí era sobre o pasado. Non lembro como era aquilo que se decía dos políticos os problemas e as solucións. Pois agora nin iso. O peor, con todo, é que os pequenos cando xogan ó
"¡ti máis!" son quen de buscar argumentos máis entretidos, ou fan o seu papel con máis paixón.
O bo de ter caído por uns minutos na trampa é que podo reafirmarme en seguir votando a outros aínda que non sexa máis que por evitar que os de antes e máis os de sempre teñan aínda máis forza. Aínda que saiba -gracias, El Roto -que o domingo vou baixar ó Hortensia a dar unha esmola antes de tomar unha caña escoitando ós viciños discutir con máis gracia, tamén eles, que os candidatos. É que aquí nO Vinte pensamos ben as cousas: para compensar as poucas ganas, o colexio electoral témolo posto no bar.
Hoxe terei -iso espero -unha longa noite de nervios, sorrisos e festa. Mañá tocará preparalo todo para fuxir. Aínda que a verdade é que non sei moi ben onde é que vou de vacacións.
