HGO

O domingo pasado merquei prensa: quería safar da praia nunha sombra e non se me ocorreu mellor excusa; ben, si, ocorréuseme, pero ós meus anos ó resto do mundo non lle parece ben que diga que quedo a xogar cun cochiño en miniatura ou a comer pipas e chupachuses debaixo dunha árbore, por poñer dous (ou tres) casos de tentación quiosqueira irreprimible. Coa prensa debaixo do brazo seica pareces un señor e a familia considérao máis axeitado. Faltoume nada, farto como estou xa de humanos ultradopados en calzóns neste olímpico verán, para que o magazine publicitario adxunto acabara no lixo en canto vin ó jicho da portada, tamén en panos menores: un piloto de fórmula un -o único deporte, xunto co xadrez, do que non houbo competición televisada dende Pekín, sospeito.

Pero cando estaba tentando fabricarme un sombreiriño de papel descubrín os debuxos e as fotos do artigo de Manuel Rivas sobre HGO e El Eternauta e case poño para comer sesos fritos (propios) por non poder parar de ler mentres camiñaba cara o meu acubillo. Recoméndovos a súa lectura, tan lonxe das obrigas lixeiras do verán que en case toda a prensa queren impoñernos.