Comments on alicia crece: Insomnio: primeira crítica

Ola, Api!

2008-08-27T10:26:00.000+02:00

Ola, Api!

Nada, Apicultor, o Anónimo é coñecido, como da cas...

2008-08-27T10:15:00.000+02:00

Nada, Apicultor, o Anónimo é coñecido, como da casa, Antón creo que non pero tampouco anda tan errado, e dun servidor xa sabe que pode esperarse calquera disparate. Co blogomillo tan abandonado non me diga que non é de agradecer que polo menos nos deamos cháchara.

Un abrazo grande.

Como lle anda o seu patio, amigo RR! Semella que f...

2008-08-26T14:56:00.000+02:00

Como lle anda o seu patio, amigo RR!

Semella que foi vostede o único que quedou de garda no verán, de aí que houbese unha estraña concentración de partículas no seu blog. Como lle dixera misteriosamente Franco á muller de Carrero Blanco, "no hay mal que por bien no venga".

Non quero máis nesta ocasión que enviarlle un cordial saúdo, antes de ir xantar.

Por favor, Sr. Rub, todos sabemos que o Sr. Valcár...

2008-08-26T09:58:00.000+02:00

Por favor, Sr. Rub, todos sabemos que o Sr. Valcárcel ten moi bo sentido do humor... agardo. E que debaixo dos píxeles está a praia.

Hala, o que faltaba, seguimos facendo amigos. Espe...

2008-08-25T12:05:00.000+02:00

Hala, o que faltaba, seguimos facendo amigos. Espero que non veña por aquí o señor Valcárcel ou, de vir, non lea isto porque é que... En fin.

O de pedante: si, sono. Eu quedo coa definición de Unamuno: "un pedante é un estúpido alterado polo estudio". O que pasa que no de estúpido enlazo co idiota de Cortázar en "Hay que ser bastante idiota para"
e a cadea segue ata os catro ou cinco libros que teño no andel de "lidos"...

(Xa hai que ser pedante para citarse un mesmo, señor Anónimo, non me dirá que non)

Si. Pero mola ser o anónimo. O que pasa é que como...

2008-08-25T11:53:00.000+02:00

Si. Pero mola ser o anónimo. O que pasa é que como a xente entra tamén como anónimo esto é un lío. Se derán comprendido dunha puta vez que o único anónimo desta páxina son e debo ser eu (por unha cuestión de orde e mérito) pois xa estaba.
E xa que estamos: o de divo non o entendo, pero o de pedante... Un dos dous non sabe o que quere dicir esa palabra. Eu vou agora mesmo ao dicionario, pero moito me temo que o que non o sabe é vostede.
E xa que falamos diso, esto non se parece nada ás Trufas na Nonaina, por favor. Por longos que sexan os comentarios, mentres non se acuse a alguén de ter un pasado maoista, ou non conte alguén como corría diante (ou detrás, que inda non me din aclarado) dos grises por Mazarelos adiante, non acadamos o nivel nin de coña. Pero coidadito, eh? que eu son tan roxo coma calquera. O que pasa é que nacín tarde e cando cheguei a Santiago os grises xa se disolveran. Que se eu tivera nacido dez ou quince anos antes tamén tería lido a Sartre (escríbese así, non?) e seguido algún ciclo de cine checoslovaco ou de Truffaut (que deus me perdoe se se escribe así!)

Claro, supoño que asinar como "anónimo autorizado"...

2008-08-25T10:41:00.000+02:00

Claro, supoño que asinar como "anónimo autorizado" é igual de traballoso e fóra de sentido que poñer o nome... ;-D

Mecagonetodo, Rub, como podes dicir que non sabes ...

2008-08-25T10:06:00.000+02:00

Mecagonetodo, Rub, como podes dicir que non sabes quén é o anónimo autorizado, se ti mesmo me autorizaches?
E repito: non me collan o alcume, o único anónimo aquí son eu!

¡¡¡Amodo, ho!!! A ver se imos collendo outro ton, ...

2008-08-23T08:21:00.000+02:00

¡¡¡Amodo, ho!!! A ver se imos collendo outro ton, que nesta taberna pode decirse de todo pero está a cousa un pouco faltosiña de máis.

Di o señor Levita que unicamente lle gusta a novel...

2008-08-23T00:20:00.000+02:00

Di o señor Levita que unicamente lle gusta a novela. Cagho-na-tós, pero por favor que non se lle ocurra escribir nunca ningunha, vaia rollo que se gasta, puro aburrimento do máis aborrecido. Este si, obxectivamente certo. Firma y tacha: un non lector agradecido.

Para demostrar o de pedante, por certo, dicirlle q...

2008-08-22T15:05:00.000+02:00

Para demostrar o de pedante, por certo, dicirlle que eu opino que todo aquel que escribe e dá o que escribe para ler ten aspiracións ridículas de pequeno deus...

http://etimologias.dechile.net/?diva

O de pallaso creo que non precisa demostración.

Ola moi boas:A ver, para empezar, Anónimos todos: ...

2008-08-22T14:59:00.000+02:00

Ola moi boas:

A ver, para empezar, Anónimos todos: ¡alcuñádevos, carallo! Non sei quen está de volta nin quen me defendeu da catalogación.

Para seguir, e por partes:

Señor Levita: agardo esa crítica e alégrame esa apertura de miras cara ó teatro alá en Mérida. Non se quede no japenin nin na sorpresa, de verdade. Existe o bo teatro, tanto na literatura como nos escenarios. Vaille custar traballo atopar teatro que electrice os seus adentros, pero cando dea con el pagará a pena todo o que tivo que tragar antes. Desde logo, co seu traballo, entre heroico e arqueolóxico, ha de ser difícil sorprendelo ou mellorar a sensación que terá cando algo nesa tarefa atopa unha solución ou ofrece un consolo. Aínda así, gustaríame dicirlle tamén que non creo que o teatro estea peor que a novela ou a poesía. A miña sospeita é que é, en termos de probabilidades, tan difícil encontrar boa novela como bo teatro, coa desvantaxe que a novela edítase en cantidads monstruosas. E cando se atopa, pode pasar perfectamente iso: que ó público non lle interese un carallo. Sobre o libro, xa sabe que está para descargar na páxina de Estaleiro.

Señor Antón: toda crítica é constructiva, claro que si. É certo que en “Fume” e en “Insomnio” pode haber autoseducción ou incluso eu diría algo pior, relacionado coas artes masturbatorias. “Insomnio” é o producto dun proceso de traballo en grupo que eu dirixín alá polo 2002 (aínda o texto é de responsabilidade absolutamente miña) e dunha encarga destinada a un público moi concreto: universitarios; ¿obxectivo? (pola miña parte): replantexarme o que penso da arte contemporánea. Que a alguén lle interese sacalo en formato libro ou que xa antes, no 2006, saise publicado na Revista Galega de Teatro), é algo que non acabo de entender e atribúo á nosa tendencia escribá a ter todo en papel para seguir ocupando sitio nos andeis.

No caso de “Fume” vexo menos esa autoseducción, a non ser no gusto do personaxe de Lourenzo por falar. É un texto que intentamos facer alá polo dous mil para vender polas nosas vilas, pero, á vista dos resultados económicos do negocio, a opinión dos programadores coincidiu coa súa: poucas noces. A min ningún dos textos me parece que chegase a ser o que queriamos cando empezabamos co traballo. Para min do que peca é dun final torpe e de discursos excesivos, pero sospeito que non era peor que moitos dos espectáculos que se vendían daquela nin que algúns dos textos que se publican agora. De feito creo que como texto pode ter algo de gracia e chegar a máis lectores que “Insomnio”, pero non lle estou alá moi seguro.

A segunda parte da crítica, o mesmo que o anónimo último, non a entendo moi ben: non sei se me coñece en persoa e pensa que son así e detecta influencia dese rasgo na miña escrita, non sei se esa é a imaxe que ten de min por este blog ou polo leído nos medios, ou se ese "divismo" aparece directamente no texto de algunha maneira e sen necesidade de me coñecer. Os aspectos do asunto relacionados co libro ou co bló parecenme discutibles; os relacionados co persoal, son dignos dun Salsa Rosa e supoño que, por desgracia, ninguén terá interese en incharnos os petos de pasta por poñernos a falar diso… Pero como xa non é a primeira vez e mesmo nalgún medio un prestixiado columnista tamén me chamou cousas que creo que non son, ou en privado outro periodista me chamou pedante (e deste sospeito que este algo de razón levaba), supoño que son víctima mínima das tendencias mediáticas. ¡Quen me dera un titular en Salsa Rosa! ¡Había de fartarme a vender libros! A diferencia está en que aquel home escribiu na súa sección de periódico que pouca xente le, o outro falou na súa casa e vostede di que vou de divo na miña blogotaberna, así que de boa gana me gustaría saber o porqué a risco de que lle meta a propina sen permiso no precio pola cunca de viño. Porque se me chama pallaso xa lle digo que acepto, pero cantar, canto de puta pena. ;-D

¡Saúdos!

PD: E nada de comentarios así de longos, que isto vai parecer un post dAs Trufas non sei onde...

Paréceme moi ben tentar facer crítica construtiva....

2008-08-22T13:35:00.000+02:00

Paréceme moi ben tentar facer crítica construtiva. Para que a súa poda selo realmente, podería explicar por qué o amigo Rubén lle parece un divo, sobre todo no persoal? Dígoo porque eu non o vexo así para nada, pero ao mellor estou equivocado.

Demasiado FUME e poucas noces.Cando un se seduce a...

2008-08-21T15:23:00.000+02:00

Demasiado FUME e poucas noces.Cando un se seduce a si mesmo suele perder a esencia.Cando se vai de divo resintese a persoa e os seus textos.

Esta critica quere construir.

Ei! Sr. Anónimo do día 20: o único anónimo autoriz...

2008-08-20T11:01:00.000+02:00

Ei! Sr. Anónimo do día 20: o único anónimo autorizado aquí son eu, o do día 19, así que se quere dar a súa opinión poña o seu nome ou polo menos un nick, por favor.

Demasiado FUME e poucas noces.Cando un se seduce a...

2008-08-20T10:03:00.000+02:00

Demasiado FUME e poucas noces.Cando un se seduce a si mesmo suele perder a esencia.Cando se vai de divo resintese a persoa e os seus texto.

Virxe bendita! Menudo rollo, Levita!Xa estou de vo...

2008-08-19T10:13:00.000+02:00

Virxe bendita! Menudo rollo, Levita!
Xa estou de volta, Rub!

O teatro traima floxa, completamente frouxa, ía po...

2008-08-17T13:21:00.000+02:00

O teatro traima floxa, completamente frouxa, ía pola rúa e miraba os cartazes, algunha xente que se dispuña a entrar, e pensaba...que aburrimento...serán amigos dos autores, dos actores, dos tramollistas, serán entradas regaladas pola Xunta. Teatro, non aguanto esa cargánza enfática dos actores, querendo resumir cada un a obra en si mesmo sen darlle unha oportunidade ao drama, mover, discorrer, pasar por entre o pubrico para acolloalos ao facerlles evidente o que fora da sesión e na sesión queren ocultar. Debería haber un teatro bó, imaxinaba que ise podería ser o que lin de Becket, pero creo que sería aburridísima unha representación, por moi felices que fosen oso días. O que move é o film, pero está tan mediado que un encóntrase demasiado seguro tras tras do plasma. Tería que ser unha representación viva, co máximo de actualidade, unha sorpresiva acción de gerrilla teatreira na rúa, ou caer por azar, entrar, sen motivo teatrarl no teatro e encontrarse coa cuestión. Que foi o que me pasou a min, ía por terrar extremeñas, pola mañá, sesión de historia existencial, socioloxía existencial, excavando tras da tapia do cemiterio de Merida a percura dos restos dos fusilados do 36, levei o seu libro, para ler no hotel, pero amigo Rque R, a calor non mo deixou ler, nin de noite nin de día. Pola noite de paseo encontreime co anfiteatro aberto, estaban vendendo entradas, tratabase dunha obra grega, representaba un grupo grego, decidín facer turismo cultural e entrei no marco romano. As veces conflue o tempo arrastrando fragmentos de espazo coa forza dun tifón a cabeza e alí coa axuda do que estaba presenciando ordeoseme a mente e tonificoume o corpo, e meu deus!, abriu a cuestión ontolóxica, que carallo pasa!. Rematou a obra, se se lle pode decir rematou, porque mais ben comezou, e miraba para ver ser se encontraba algunha solidariedade na cara de susto dos demais espectadores, nin asomo, como se nada pasase. Agachei a cabeza e lisquei rosmando entre o arrecendo a loureiro queimado pola noite de Merida, por isas rúas tan cutres que poden ser de XInzo, o Barco e que de supeto nunha rasgadura mostra impúdica o Templo de Diana iluminado, como se fose un holograma proxectado no medio da miseria. Só me interesa persoal e fondamente a novela, pero viñen aberto ao drama, a acción, ao desvelamento, teño a impresión de que a narración conduce ao drama, que o que se narra quere ser acción, porque só dende a acción é posibel abrir a cuestión para centrarse no que verdadeiramente importa, esa representación pola que sabemos o que somos, si, esa afirmación que nos nega na traxedia, ese espanto, esa condea a ser humano cando estamos pintando o olimpo, dándolle voz aos deuses, mercando o noso futuro,asegurando a nosa vida,oficializando o amor, comendonos a morte cunha apetitosa guarnición de absurdo.
Vin o seu libro o 25 nun dos postos, ía mercalo, pero non levaba solto, din unha volta e xa non volvín de saudo en saudo, de absurdo en absurdo, salvando o pais, matando carneiros AYAX.
Agardo le unha destas obras súas e serei sincero, é o meu defecto, or iso me vai tan mal.
Un saudo.

Bueeeeno, xa somos tres...albixoi?...mmm...non coñ...

2008-08-08T17:21:00.000+02:00

Bueeeeno, xa somos tres...albixoi?...mmm...non coñezo esa aldea....vou para alá....lluuuuuuu....

Sempre hai alguén por aí. Jeje. Como dicía a serie...

2008-08-08T14:42:00.000+02:00

Sempre hai alguén por aí. Jeje. Como dicía a serie: "a verdade está aí fóra".

¿si...? anda...¿y por qué?...mon dieu eu diría que...

2008-08-08T12:19:00.000+02:00

¿si...? anda...¿y por qué?...mon dieu eu diría que estás falto dun pouco de retranca a ser posible acompañada dun par de chupitos...je..je...¿e non hai ninguén máis por aí fóra apare de RR e AB?

¡Joder, qué mala hostia e qué esaxerada! xD

2008-08-08T00:33:00.000+02:00

¡Joder, qué mala hostia e qué esaxerada! xD

Verás Rubén, que todo hay que explicártelo, yo me ...

2008-08-07T20:42:00.000+02:00

Verás Rubén, que todo hay que explicártelo, yo me concentro en tu obra en solitario. He leído, por supuesto Humo, y le voy a quitar las tripas en cuanto me pasen un par de cabreos, pero cuando la obras son colectivas hai, cuando menos, un mosqueo, porque no llego a saber nunca como se puede escribir a dos manos y menos a tres o más. Sorry, cuando estoy enfadada suelo escribir en castellano, no sé, debe ser de la glándula pineal que no rula bien.Me llamó mucho más la atención Insomnio porque el tema del arte contemporáneo me atrae mucho, es uno de esos campos, como la política tantos donde hasta pagan por hacer el ridículo. Uf, voy a tomar una cervecita haber si se me arregla la boca. Y parece mentira que desconfíes de mi crítica sólo por mi reconocida pasión por tu obra, te recuerdo que me gustaban tus textos cuando aún no orillabas por los selectos clubs de los más mejores. Auf wieder seen my friend.